„Orvieta. Jest to piękny, choć ponury gmach ze słynną klatką schodową, oświetloną co prawda jedynie dziesięciowatowymi żarówkami i wieczorami raczej mroczną. Nie zawsze mamy dość ciepłej wody i po domu wieją przeciągi, w zimie bowiem bywa czasem w Rzymie naprawdę zimno i pada deszcz, mimo tylu nagich posągów. Trudno się wtedy nie złościć słysząc mężczyzn śpiewających w ciemnych uliczkach melodyjne piosenki o różach, wiecznej wiośnie i słonecznym, śródziemnomorskim niebie. Przypuszczam, że odpowiedniejsze byłyby piosenki o zimnej trattorie, zimnych kościołach, zimnych winiarniach i barach, o popękanych rurach i nie dogrzanych łazienkach albo o tym, jak miasto leży pod śniegiem niby sparaliżowany starzec i jak wszyscy kaszlą na ulicach — nawet arcyksiążęta i kardynałowie. Ale nie sądzę, żeby to była zbyt udana piosenka. Chociaż nie jestem katolikiem, chodziłem do międzynarodowej szkoły katolickiej Sant Angelo di Padova i co niedziela rano przystępowałem do komunii św. w kościele Sw. Pawła przy Wielkiej Bramie. W zimie bywało nas zwykle tylko dwóch w kościele, nie licząc księdza i kościelnego, ale tym drugim był mężczyzna, koło którego nie lubiłem siedzieć, gdyż pachniał chińskim kadzidłem. Przyszło mi jednak kiedyś na myśl, że jeśli trzy albo cztery dni nie bedę mógł się kąpać z powodu oszczędności ciepłej wody w pałacu, on też może nie będzie miał ochoty siedzieć przy mnie. W marcu przyjeżdżają zwykle do Rzymu turyści i wtedy bywa więcej ludzi w kościele.“(13)