„— Jaki plan — zapytała królowa z zaciekawieniem. — Proszę, powiedz mi, księżno.
Przygotowując się do wysłuchania tego, co jej powie księżna Diana, królowa wsparła się na ramieniu swej ulubienicy, hrabiny.
— Pogląd, jaki będę miała zaszczyt przedstawić Waszej Królewskiej Mości, pochodzi od osoby zasługującej na zaufa nie, a mianowicie od Jej Wysokości księżny Adelajdy, ciotki Jego Królewskiej Mości.
— Po cóż ten długi wstęp, droga księżno — rzekła wesoło królowa. — O co chodzi
— Wasza Królewska Mość! Okoliczności są nad wyraz smutne. Z wielką przesadą oceniono względy, z jakich korzysta nasza rodzina przy dworze Jej Królewskiej Mości. Oszczer1 stwami obrzucono przyjaźń, jaką nas obdarza Wasza Królewska Mość za nasze bezgraniczne oddanie.
— Ależ, księżno! — odpowiedziała królowa ze zdziwieniem. — Czy uważasz, że zachowałam się nie dość dzielnie, czy nie dochowałam w całej pełni wiary moim przyjaciółkom wbrew opinii, wbrew dworowi, wbrew ludziom, a nawet i wbrew samemu królowi
— Przeciwnie, Wasza Królewska Mość tak udzielała pomocy swoim przyjaciołom i tak broniła ich przed każdym ciosem, że dziś, kiedy niebezpieczeństwo jest wielkie, a nawet straszliwa, owi przyjaciele szlachetnie bronieni przez Waszą Królewską Mość okazaliby się tchórzami i złymi sługami, gdyby nie spłacili długu wdzięczności swej królowej.“(5)